|
De meikever
Zoals jullie misschien al wel weten, ben ik een keer per week in het mooie Maartensdijk. Dat ligt aan het eind van het ‘Groene Hart' en aan het begin van de ‘Utrechtse Heuvelrug'. Het Mobcomplex ligt precies op een scheiding; aan de linkerkant de weilanden met de houtwallen en rechts een vrij dicht bos vol met loof- en naaldbomen. Als ik daar aan het werk ben, loop ik meestal met de camera een rondje over het terrein. Ik heb daar al veel mooie foto's gemaakt. Altijd op zoek naar het "mooie kleine”…bloemen, kevers, vlinders enz. Van de week keek ik eens goed in een eikenboom en daar zag ik hem zitten…. Een meikever…….
|
De meikever ( Melolontha melolantha) is één van de insecten die we de laatste jaren nog maar zelden zien. Door het gebruik van kunstmest en bestrijdingsmiddelen hebben de larven die van plantenwortels leven, nog maar weinig kans om, na zo'n drie jaar onder de grond als kever, het luchtruim te kiezen. De meikever behoort tot de familie van de bladsprietkevers. Ze hebben kleine blaadjes aan hun sprieten. Ik vind het een prachtige kever, met zijn karakteristieke witte driehoekjes langs de flanken en zijn robuuste harige borst. |
|
|
|
Lieveheersbeestjes
Een dankbaar onderwerp voor de camera zijn de lieveheersbeestjes. Waarom? Ze zijn niet zo snel afgeleid en zijn gewoon schitterend om naar te kijken. Hun bolle dekschildjes fel van kleur en dan die leuke stippen; heeft overigens niets met de leeftijd te maken. Lieveheersbeestjes leven ongeveer een jaar. Er zijn zo'n zestig soorten in Nederland. Het is een kever die voornamelijk leeft van bladluizen. Een volwassen lieveheersbeestje lust per dag zo'n 100 bladluizen. Dat zijn er dus ruim 3.000 per maand. Ze geven, als je ze plaagt wel eens een druppeltje geel ‘bloed' af; dit stinkt en smaakt zeer bitter en daardoor zijn ze niet aantrekkelijk voor bv. vogels. Die worden dus ook al gewaarschuwd door de felle kleuren van het beestje. In het najaar verzamelen de lieveheersbeestjes zich voor de winterslaap in kleine groepjes. De lieveheersbeestjes brengen de winter door onder een pak bladeren of in een vergane boomstronk of iets dergelijks. Hier vinden ze bescherming tegen de winterkou.
Er lag bij ons eens een keer een half versleten knuffelbeest in de vensterbank van m`n dochter. Aan het eind van de winter werd de kamer grondig schoongemaakt en ontdekte ik wel honderd lieveheersbeestjes in de knuffel. Jeanette vond het vies, maar ik heb hem onder de struiken in de voortuin gelegd en ging later nog eens gekeken, maar de knuffel was leeg! Want zodra de zon in het voorjaar warm genoeg wordt, komen ze massaal weer te voorschijn. Je kunt de lieveheersbeestjes vooral vinden tussen april en september. Ze zijn meestal te vinden in rozenstruiken, distels, lupines en (brand)netels. |
|
|
De Hoornaar
|
|
|
Op een mooie zonnige middag in oktober liep ik met de camera in het Vijverbos bij Harmelen, op zoek naar zwammen en paddenstoelen. Het was waarschijnlijk nog te droog of te vroeg in het seizoen, want ik heb geen zwam gezien. Maar wat ik wel tegen kwam, was een aantal Hoornaars die in het bos rondvlogen. Het is jammer dat je op een foto niet goed kan zien hoe groot deze wespen zijn. Echt, ze zijn best wel groot.
De Hoornaar, in het Latijn Vespa crabo, is de grootste wesp van Europa. Ze zijn gemiddeld drie cm. Hij is lang niet zo agressief als zijn kleinere neefje. Een Hoornaar is ook niet gek op zoetigheid; hij vangt vooral andere insecten , zoals bijen en libellen. Ook eten ze uittredend sap van beschadigde bomen en in de herfst zie je ze ook op gevallen fruit. Over de steken van Hoornaars gaan de wildste verhalen; één steek zou een paard kunnen doden!!! Onzin. De steek van een Hoornaar is wel heftiger als van de gewone wesp, maar zeker niet dodelijk, of je moet erg allergisch zijn.
Wat mij opviel was dus de grootte van het beestje, maar ook dat prachtige rode ‘V'- streepje op zijn rug. De Hoornaar is een prachtig insect! |
|
