De verjaardag van onze schoonzoon Sjoerd werd 3 jaar geleden niet thuis gevierd. Het leek hem een leuk idee om met z'n allen naar Apeldoorn te rijden en een bezoek te brengen aan de Apenheul. Ik ben daar voor het laatst geweest in de jaren zeventig. De entree en de wandeling door het park is in die jaren niet veranderd, maar de dierentuin heeft wel een volledige metamorfose ondergaan. Dertig jaar geleden liepen veel apen los tussen de mensen en die apen haalden dan ook ‘apenstreken' uit! Dat is tegenwoordig helemaal anders; de oppassers hebben de apen afgeleerd om op de mensen af te gaan en je mag ze dan ook niet meer aanraken! De Apenheul heeft ook erg veel geïnvesteerd in de leefgemeenschappen en leefomgeving van de dieren. We hebben, ondanks een fikse regenbui in de ochtend, een heerlijke dag beleefd.
Stichting Apenheul is een ideële organisatie. Ze zetten zich in voor natuurbehoud en natuureducatie. Daarbij richten zij zich met name op apen en hun veelal tropische leefgebieden. Het dierenpark in Apeldoorn is het belangrijkste onderdeel van de stichting. Daar kunnen jaarlijks veel bezoekers apen en andere diersoorten op een heel bijzondere manier zien. De apen leven namelijk in gebieden die zoveel mogelijk op hun natuurlijke leefomgeving lijken. Ze stimuleren de dieren ook om zoveel mogelijk van hun natuurlijk gedrag te laten zien. Bovendien kunnen bezoekers vaak ook in die gebieden komen en gewoon tussen de apen lopen. Ze hopen op die manier de verwondering van bezoekers te stimuleren, want dat geeft hen de gelegenheid bezoekers te vertellen over regenwouden en hun bewoners. En daarom noemen ze de dieren in Apenheul ‘Ambassadeurs van het regenwoud’.
bron: (www.apenheul.nl)
`
De Liervogel
Liervogels zijn een familie van vogels uit de orde zangvogels. Er zijn twee soorten, die beide leven in Australië. Liervogels staan vooral bekend door hun buitengewone vermogen om natuurlijke- en kunstmatige geluiden uit hun omgeving te imiteren. De roep van de liervogel is een rijke mengeling van zijn eigen lied en een willekeurig aantal geluiden dat het dier ooit eens heeft gehoord. Liervogels imiteren meestal andere vogelsoorten of dieren en vaak voegen ze hier geluiden aan toe. De Australische folklore bevat vele spectaculaire verhalen over het imitatievermogen van de liervogel. Het verhaal van de liervogel die regelmatig het werk van een groep houtzagers stopzette door het geluid van de schaft-sirene na te doen, is niet bevestigd, maar een aantal andere onvoorstelbare staaltjes imitatievermogen is zelfs op camera en geluidsband vastgelegd. Hierbij werden kettingzagen, motorgeluiden, geweerschoten en zelfs de geluiden van camerasluiters geïmiteerd.
Sir David Attenborough vertelt over de Liervogel
De Ree
Wekelijks kom ik een paar maal in één van Woerdens mooiste plekjes, het Brediuspark. Ik was er op een mooie avond in mei om een aantal foto´s te maken met statief en afstandbediening. In de kruidentuin heb ik een paar foto´s gemaakt.
Na een uurtje heb ik het statief opgeruimd en met de camera op de buik heb ik nog een wandeling gemaakt door het park. Nu kom ik hier al jaren en had nog nooit gezien of gehoord dat er herten aanwezig waren?Wandelend op een pad tussen twee rietkragen, speurde ik naar groene kikkers. Ineens zag ik aan de overkant twee horentjes tussen het gras omhoog steken. Zag ik het nu goed? Een Reetje? Warempel het was zo!!Sluipend ben ik toen om de sloot heen gelopen en met de camera in de aanslag kroop ik door het gras…. Het hertje had me allang in de smiezen en toen ik op zo'n dertig meter genaderd was, ging hij er vandoor,… ik kon toch nog twee foto's maken. Het was weer een prachtige ervaring, zomaar op een avond in mei, aan de rand van Woerden.
De mus
Ssssst…….zachtjes. De schuurdeur staat op een kiertje, een vliegertouwtje loopt strak gespannen over de tegels naar de hoek van de tuin, alwaar het vastgebonden zit aan een aanmaakhoutje. Het houtje staat schuin omhoog onder de rand van een omgedraaide tuinaardezeef. Onder de zeef en net daarbuiten, een paar stukjes brood gestrooid.
Ziehier de meest eenvoudige vogelvanger. Als wij, Tom m'n vriendje en ik ons verveelden, gingen wij weleens vogeltjes vangen. Dat was een simpel maar aardig tijdverdrijf; het kostte niets en je was toch weer een paar uurtjes zoet. Op deze manier vingen wij spreeuwen, maar de meeste keren was het toch een mus. Ja, een mus. Vroeger zag je die net zoveel als strontvliegen op een koeienvlaai. Het moeilijkste, als de vogel gevangen was, was om dan het onfortuinlijke diertje onder de zeef vandaan te grijpen. Om je hand eronder te krijgen, moest je de zeef optillen en de mussen hadden meestal aan die ruimte al genoeg om weer te ontsnappen. Het beestje werd even goed bekeken en geaaid en kreeg, net als bij het vissen, daarna weer de vrijheid. Het aantal mussen in Nederland is drastisch gedaald. Volgens de vogelbescherming komt het doordat er geen nestgelegenheid meer is in de moderne huizen. Volgens mij komt het door de kauwen. Ik zie ze elk voorjaar bij ons in de wijk door de dakgoten hippen en ze gluren dan onder de dakpannen en eten de jonge musjes op. Maar gelukkig zijn er nog genoeg hoor…. Regelmatig word ik nog opgeschrikt door een zwerm die luid tjilpend en kwetterend door de tuin vliegt. En als je verder kijkt… zie je dat de mus echt een schitterend vogeltje is. Moet je eens kijken hoeveel verschillende tinten bruin hij of zij wel niet heeft!
Vos voor de lens
Ik loop nu ruim vijf jaar rond met een digitale spiegelreflexcamera (NIKON D50), een cadeau van mijn vrouw en kinderen voor m'n vijftigste verjaardag. Dit jaar kwam ik in het bezit van een 17 x 200mm lens, gekocht via Marktplaats. Met deze lens kan je bijna alles nog net uit de losse hand fotograferen. De dag nadat ik de lens had opgehaald, moest ik voor m'n werk naar de Vaarschool van het Korps Commandotroepen. Deze school ligt aan de oever van de Oude Maas, nabij Keizersveer. Op een vrij moment liep ik even langs de oever, wat bestaat uit een strandje en dikke rietkragen. En wat zag ik zitten aan het eind van dat strandje….een jonge vos. Hij kwam net uit de rietkragen lopen. Wat een geluk, het hart klopte in m'n keel. Als hij nu maar niet weg loopt, schoot het door mijn hoofd. Ik zakte langzaam door de knieën en begon te fotograferen. De eerste foto's leken nergens op, niet goed ingekaderd, veel te ver weg genomen. Maar gelukkig bleef het beestje rustig zitten en hij begon zelfs even achter zijn oor te krabben. Een beetje tot rust gekomen draaide ik de lens nu wel in de goede stand en begon weer te knippen en ondertussen kroop ik zachtjes naar voren, zodat ik nog een paar foto's kon nemen. Ineens veerde hij op en sprong hij terug het kreupelhout in, mij beduusd maar gelukkig achterlatend. Mijn dag was weer goed. Dit soort ontmoetingen heb je niet elke dag!!!
` 
